Droombaan

Ik kreeg mijn droombaan aangeboden. Hij viel zomaar in mijn schoot. Ik werd gebeld door een directeur van de Telegraaf Media Groep. Mijn naam was gevallen en of ik op gesprek wilde. Ik wilde op gesprek. Ik mag niet zeggen waar het over ging, maar ik hoorde ambitie, mogelijkheden, bevlogenheid, creativiteit, alles. En ik hoefde alleen nog maar ja te zeggen op het voorstel dat onderweg was.

Ik was redelijk extatisch. Maar na verloop van tijd werd dat gevoel vervuild. Er was iets. Dag en nacht was ik plussen en minnen, korte en lange termijn en vooral verstand en gevoel aan het afwegen. Hoe meer ik afwoog, hoe schuldiger en verwender ik me voelde. Dit was het. De magische oplossing, uit het niets. Het ergste was: ze stonden open voor al mijn randvoorwaarden en wensen. En het werd nog erger: Het voorstel dat kwam was goed. Heel goed. Sterker nog: als ik dit gewoon fulltime zou doen, was ik binnen een salarisstrook van al mijn geldzorgen af. Dan wordt het ineens heel simpel hè? Probleem opgelost. Geen slapeloze nachtelijke uren meer. Geen zorgen. Een superleuke baan, geld zat, klaar. Mijn hoofd riep steeds harder dat ik het moest doen. Maar er zat iets niet helemaal goed. Maar mijn hoofd riep nóg harder dat ik het moest doen.

Ik belde mijn moeder. Ik dacht: “Zij weet hoe groot mijn geldzorgen zijn en ze is van de generatie die houdt van zekerheid. Zij gaat me ervan overtuigen dat ik dit moet doen.” Ik zei dat ik voor 90% wist dat ik het moest doen. Maar dat er iets knaagde. Ze zei: “Ik heb vijf dagen training bij je gevolgd. Dus ik doe maar even wat jij mij geleerd hebt: op een schaal van 1 tot 10, hoe hoog scoort TMG op inspiratie?” Redelijk hoog wel. Niet zo hoog als ik dacht, aangezien dit drie jaar geleden mijn ultieme droombaan zou zijn, maar redelijk hoog. Qua waarden en stakeholders klopte het ook wel. Maar toen kwamen de doelen, mijn missie, mijn purpose. Brengt dit me dichterbij? Of verder weg? Is mijn beslissing gebaseerd op angst of vertrouwen? Wat zou ik doen als tijd of geld geen rol speelde? Als ik mezelf hardop vraag of ik dit moet doen, is dan het allereerste antwoord ja of nee?

Nee. Ondanks alle redenen om het te doen. En ondanks alle geldstress die er nog steeds is, leer ik zoveel dat ik mijn situatie elke dag aan het verbeteren ben. Dus die avond belde ik de TMG-dame. Ze zei dat ze het heel jammer vond, maar dat ze het volledig begreep. Zelf ook belangrijke beslissingen neemt op gevoel. En dat ik direct moet bellen als ik me bedenk of als ik een goed idee voor ze heb.

Zodra ik ophing, dacht ik: “What the fuck heb ik net gedaan?” Een seconde later werd ik helemaal warm. Het was een test, zo voelde het. En ik had hem glansrijk doorstaan. Ineens was er ruimte voor wat ik nóg liever wil. Het Geldproject afmaken. Zzp’ers helpen. En aanstormend zzp’ers. Personal branding blijven geven, vooral aan scholieren, studenten en trainees. En het verdomme waarmaken. Dus dat doe ik. 24/7. Ik besteed al mijn tijd aan doen wat ik zou doen als tijd en geld geen rol speelden. En ik ontdek hoe ik ervoor zorg dat geld überhaupt geen rol meer gáát spelen. Het is eng, maar precies wat ik wilde.

2 Comments

    Rob Hoogland

    Bikkel!

    Pieter

    Hallo Dorothée,

    Moedig, de enige en juiste beslissing genomen.

    Als je bent geboren als ondernemer, of ondernemer bent geworden en het ondernemersbloed door je aderen stroomt, wil je niets liever dan ondernemer zijn en blijven, ondanks de ups en downs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*