Het kortste boek ooit: “Ik was blut en vroeg iedereen tien euro.”

Jezus. Het is al anderhalf jaar geleden dat ik begon. Je zal wel denken: “Leuke marketingtruc.” Het geld is binnen, de zaken gaan goed. Wat zal ze doen? Zwijgen? Iedereen z’n tientje terugstorten? Zo’n lullig e-book mailen met 12 dooddoeners en een rechtenvrije stockfoto op de voorkant? Een vriend van me zei, toen ik net begon: “Wordt het niet een heel kort boek? ‘I was broke and people just gave me ten bucks’?” Dat wordt het niet, maar het lijkt er wel verdacht veel op. En het lullige is: ik heb geen excuus. Wel een uitleg. Nog steeds lullig, maar die ben ik je wel verschuldigd.

Ik ben nogal een sukkel

Wat er gebeurde: het ging te goed. Niet alleen omdat een paar honderd mensen meteen het boek kochten. Dat was sowieso te gek. Maar toen ik begon had ik natuurlijk geen reet te doen. Want het was middenin de zomer. Die maanden waarin slimme zzp’ers leven van passief inkomen. En gewone zzp’ers van de buffer die ze de rest van het jaar [behalve rond kerst dan] opbouwen omdat het supervoorspelbaar is dat er in de zomer geen geld binnenkomt. En maanden dus waarin ik niks had. Want ik ben nogal een sukkel. Die buffer was opgegaan aan de Belastingdienst die ineens na jaren alles in een keer wilde, een project bij een start-up op basis van mondelinge afspraken die niet zo solide bleken en –oh ja- dat ik mijn hart ging volgen [ik gaf net een beetje over in mijn mond] en ineens een missie had en dat geld niet meer belangrijk was omdat ik bezig was de wereld mooier te maken en dat karma er natuurlijk voor ging zorgen dat alles wat ik gaf ook weer bij me terug zou komen. Wat vast zo is, maar dan nog zit er geen terugbetalingstermijn bij en leg dat maar eens uit aan de Belastingdienst.

Als een malle.

Dus. Het was middenin de zomer, ik had geen reet te doen en dus alle tijd om heel hard te leren. Dus ik las me suf. Ik vergrootte mijn financiële intelligentie en mijn ondernemersvaardigheden en mijn algehele bewustzijn bij alles wat ik aan het doen was. Als een malle. En ik paste ook alles meteen toe. Als een malle. En toen begon de ellende: door het leren en toepassen ging ik ineens ook hard geld verdienen. En ging ik daar zelfs zo slim mee om dat ik er genoeg van overhield om er zelfs meer van te maken. In augustus had ik nul euro en in de eerste maand van 2017 had ik ineens meer dan in de laatste twee kwartalen van 2016 samen. [Nu moet ik wel toegeven dat 2016 zo slecht was dat ik nu ineens voor het eerst na tien jaar betalen geld terug krijg op mijn aangifte inkomstenbelasting. Inmiddels weet ik wel genoeg om daar keihard van te balen. Maar daarover later meer. In dat boek waar je al fucking lang op wacht.] Maar zelfs los daarvan was ik inmiddels verbazingwekkend goed geld aan het verdienen. [En dat was nog maar het minst belangrijke effect van het Geldproject. Maar ik dwaal af.]

Ik verloor de urgentie

Dus. Eerst had ik nog veel tijd en nul geld. En nu had ik veel geld en nul tijd. Ik werkte en werkte en werkte. En intussen bleef ik alles toepassen wat ik had geleerd. Zo veel en consequent, dat het nu gewoonten zijn die ik amper kan onderscheiden van mijn oudere gewoonten. En dan is het lastig opschrijven. Want hoewel ik een van de belangrijkste dingen die ik leerde nog steeds toepas, namelijk “zelfs als je geld hebt blijven leven als een armoedzaaier”, is de belangrijkste bron voor het boek vanaf dat moment als sneeuw voor de zon verdwenen. Namelijk: urgentie. Urgentie stuwt je naar creativiteit, naar actie, naar dingen radicaal anders doen. Het maakt alert. Je schakelt sneller. Je ziet in heel korte tijd heel veel resultaat. [Ik tenminste. Ik haat het als mensen doen alsof de ervaring van een persoon bepaalt wat de ervaring voor het geheel zou zijn.] Ik zag dus heel veel resultaat, op heel veel vlakken. Wat dan slim is om te doen is alles meteen opschrijven. Maar ik deed niet slim. Ik was hard aan het werk. [Wat overigens ook niet slim is, maar daarover later meer. In dat boek waar je al fucking lang op wacht.] Dus ik verloor de urgentie. En daarmee het momentum.

Save the drama fo’ yo’ mama

Dus. Toen kwam er nog een factor bij. Ik was inmiddels verliefd geworden. En nog geen jaar later waren mijn financiële intelligentie en mijn bankrekening zodanig gegroeid [nee, zelf, niet door die nieuwe liefde], dat ik het me kon veroorloven zwanger te worden. Wat best een ding is als je een zzp’er bent. Die een jaar daarvoor haar hele buffer er nog doorheen gejast had en nog geen maand had kunnen overleven zonder opdrachten. In maart 2017 was ik zwanger. En de eerste vijf maanden superziek. En amper in staat te werken. En dus amper in staat inkomen te genereren. Na vijf maanden was ik niet meer ziek. Maar precies op dat punt was de relatie ook over. [Iemand zei al: “Goh, kun je straks nóg een boek schrijven.”] Veel ingewikkelde dingen. En –oh joy- het was ook weer zomer. Net als aan het begin van het geldproject. De breuk kostte tranen en slaap en energie. En geld. Maar inmiddels wist ik dat ik het wel zou redden. Ook financieel. Ik wist dat mijn buffer groot genoeg was. Ik wist dat ik inmiddels genoeg waarde toekende aan de dingen die ik deed en dat ik dat er ook voor kreeg. Ik wist dat ik keihard kon werken, ook zwanger. Ook omdat ik inmiddels de luxe had om alleen nog dingen te doen die me meer energie opleverden dan kostten. Bovendien had ik inmiddels wel langetermijnrelaties met klanten opgebouwd, wat me de zekerheid gaf dat het werk na mijn verlof gewoon door zou lopen. Anderhalve week voor de uitgerekende datum ging ik met verlof. En ik had verwacht dat ik in de tweede helft het boek zou afronden. Aangezien baby’s altijd slapen en ik al twaalf jaar amper vakantie had gehad en dus vast gek zou worden van al die vrije tijd.

Nog slimmer, nog beter, nog meer

Dus. Zo ging het niet. Ik ging 12 weken volledig offline. En nu ben ik er weer. Beter dan ooit. Want inmiddels weet ik hoe kostbaar tijd is. [En in ‘Freakonomics’ las ik “two of the biggest predictors of a child’s future criminal behaviour are growing up in a single parent household and poverty”. Dus een snelle rekensom leert me dat mijn kinderen allebei gedoemd zijn te mislukken als ik nu ook nog eens weer arm word. Maar dat terzijde.] Ik sta inmiddels wel voor een nieuwe uitdaging: wat ik het afgelopen jaar fulltime deed, wil ik nu in drie dagen per week kunnen. Met meer resultaat. Dus ik ga nog slimmer, nog beter, nog sneller zijn. Nog meer leren, nog meer lezen, nog harder groeien, nog meer doen. En dat gaat ervoor zorgen dat je geen spijt krijgt van je tientje. Want de beste dingen die ik leerde en nog steeds leer komen in het boek. En ik ben heus hard bezig. Ik ben aan het schrijven, verzamelen, plannen, interviewen, binnenkort komt een bijzonder gesprek met Hans Kroeze [algemeen directeur van de Asito Diensten Groep] online en over een paar weken interview ik Femke Hogema, die “Financiën voor zzp’ers” schreef en “Profit First” van Mike Michalowicz naar Nederland haalde.

Dus. Ik scheep je niet af met een e-book. Ik stort niet je tientje terug. Ik zorg voor een goed boek. En sorry dat het zo lang duurt. [En als je wel je tientje terug wilt, roep je maar.]

20 Comments

    Bart van der Meij

    Kom maar op met dat boek, ik kijk er (geduldig) naar uit!

      Dorothée Loorbach

      Haha. Dankjewel! Komt eraan!

    Dirkjan

    Hi Do, Ik ben blij dat het, ook financieel, goed gaat! Volgens mij is het (en wordt het) een goed besteed tientje!

      Dorothée Loorbach

      Hi Dirk Jan,
      Dankjewel! Ik doe m’n best.

    Jeroen

    Leuk om te horen wat er allemaal heeft plaatsgevonden sinds de start van het project. Alle updates hebben in die zin ook een waarde, ik vind het in ieder geval interessant om verbonden te zijn/blijven met dit hele verhaal. Maakt me niet echt uit dat het boek later komt. Ik zou me zo weer opnieuw inschrijven 🙂

      Dorothée Loorbach

      Hi Jeroen,
      Dat vind ik heel tof om te horen. En ik zal ervoor zorgen dat het hele proces ook absoluut een rol krijgt in het boek.

    Suzanne Buis

    Goed verhaal, lekker kort! Ik ben single mum van drie een zzp-er, dus ik heb toch geen tijd om een boek te lezen. Maar ik hoor wel graag hoe jij het doet, dus ik zeg maak er een mooi webinar van, dat kun jij en je hebt het netwerk en het heerlijke hoofd ervoor. Zo’n boek (laten) maken is ook maar gedoe.

    (O ja en dat van die criminele kinderen; dat zijn geen twee factoren, dat is er eentje die alleen geldt als je die andere twee optelt: meer risico op criminele carrières bij kinderen van 1 ouder die zich buitenshuis voor een baas ’t schompus werkt en er nooit aan toekomt om wat rust te nemen en bij hun gezin te zijn. Die kinderen kijken wel beter uit dan voor een baas te gaan werken en worden óf zzp-er, of gewoon net iets creatiever dan de wet toelaat.)

    Keep DOing it,
    Vol liefs
    Suzanne

      Dorothée Loorbach

      Lieve Suzanne,
      Belachelijk laat, maar ik zie nu pas de eerdere reacties. Dankjewel voor je reactie. En vaak als ik denk dat ik het druk heb, denk ik even aan jou en aan het feit dat ik je zo’n stoer wijf vind met je drie kinderen en je talent en je bedrijf en je uitgeverij en hoeveel mensen je raakt met de wereld wat mooier maken.
      Een boek maken is inderdaad best gedoe. Maar ik zei dat ik het zou doen, dus ik doe het. En dankjewel voor de tip. Misschien komt er nog wel een webinar bij. Of in elk geval meer met video, want dat gaat sneller dan schrijven.
      [Da’s dan alvast weer geruststellend, dat mijn kinderen niet per definitie voor galg en rad -want wanneer heb je tegenwoordig nog de gelegenheid om dat gezegde te gebruiken in een zin?- opgroeien.] Succes met Vol Liefs en met al je kinderen. Ik blijf je volgen.

    Pieter Plass

    Jouw eigen ‘weg’ is waarschijnlijk de beste leerschool voor het boek … beter dan het leren van wie succes heeft of heeft gehad … kleurrijke verhalen … en dat proberen te vertalen naar do’s and don’ts. Het ontbreken van urgentie, de druk is weg (heb het nu voldoende goed) en de verliefdheid (nu is dat even heel belangrijk) illustreren hoe makkelijk het is om iets uit te stellen of ‘bij te stellen’ … komt wel, echt … Het zit hem niet in het tientje, de belofte naar anderen … de belofte van 04-08-2016 aan jouw backers: over een jaar een boek over hoe ik van nul euro een fortuin ga maken. Het gaat er om wat je jezelf hebt beloofd.

    Het komt goed. Succes!

    Esther Groenenberg

    Kan ik alsnog ergens een tientje storten? Heb ik destijds niet gedaan volgens mij.

      Dorothée Loorbach

      Hahahaha! Ja hoor, dat kan hier: http://geldproject.nl/winkel/
      Dankjewel!

    Marieke

    Je wilde van nul euro een fortuin maken. En dat jaar kwam Miles.
    Mission accomplished dacht ik zo 🙂

    Veel plezier met alles!
    Groetjes Marieke

      Dorothée Loorbach

      Yesss. Ik voelde me nog nooit zo rijk, op alle vlakken. Goeie basis voor de volgende stap. Dankjewel!

      Dorothée Loorbach

      [En jij ging voor je purpose. Dat ook dus.]

    Tom Masselink

    Dit verhaal is eigenlijk al het boek; top!
    En ik kijk uit naar het verhaal met Hans Kroeze.

      Dorothée Loorbach

      Hi Tom! Ja, het blijft de basis. Maar er komt veel meer hoor. Interview met Hans is bijna klaar, dus komt eraan! Dankjewel voor je reactie.

    Han

    Zo te lezen was dat tientje sowieso goed besteed 🙂 Blij om te horen dat het goed gaat!

      Dorothée Loorbach

      Absoluut, daardoor kon ik dezelfde week al beginnen met mijn situatie veranderen. Dankjewel!

    Pieter

    Hallo Dorothée,

    Goed om te lezen dat het goed met jou gaat, ook financieel.
    Heel jammer dat je geen geluk hebt in de liefde.

    Hopelijk geven je kinderen, Emma en Miles jou heel veel liefde, de je volgens mij toch wel toch verdient, als moeder.

    Ik wens jou alle succes van de wereld en hoop dat het jou de komende tijd zakelijk goed blijft gaan.
    Werken is belangrijk, maar niet het hoofddoel, het is een middel om te kunnen blijven (over)leven !

    Geniet van je kinderen, je familie en van alles wat je dierbaar is.

      Dorothée Loorbach

      Hi Pieter,
      Dankjewel voor je reactie. Ik heb heel veel geluk in de liefde hoor. Heel mooie herinneringen en prachtige kinderen. Het was alleen eindig. Maar dat is oké. Werken is inderdaad alles behalve het einddoel. Maar ik heb wel heel veel mazzel dat wat ik doe zo leuk is en zoveel voldoening geeft. En dat het me vooralsnog ook lukt in ongeveer 3 dagen per week voelt superrijk. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*