Verhoog je tarief. NU.

De belangrijkste vorm van vermogen die je in het leven hebt is tijd. Het is het enige wat je, als je het hebt gebruikt, nooit meer terug kunt krijgen. Hoe bewust ben je van de waarde van de tijd die je hebt? Hoe vaak geef je het weg? Als je net als ik het werk doet wat je het allerliefst zou willen doen, is de kans groot dat je veel te veel weggeeft. In kennis, vaardigheden, geld of tijd. Wat ik doe, zou ik ook doen als ik er niet voor betaald zou worden. En daar zit het probleem. Ik wil gewoon het liefst anderen helpen. In mijn brein ging dat nooit samen met veel geld vragen. En dan is er natuurlijk ook nog de overtuiging “Ik ben het niet waard”.

Suze Orman schrijft in Vrouwen en geld: “Als je onderwaardeert wat je doet, onderwaardeert de wereld wie je bent. En als je onderwaardeert wie je bent, onderwaardeert de wereld wat je doet.” Het lullige is, als je weinig vraagt voor wat je doet, denken mensen dat het niet veel waard is. En zullen ze je ook als zodanig behandelen. Als je jezelf hoger waardeert, zullen anderen dat ook doen. Maar dat zal wel moeten blijken uit je gedrag. Dus ben je zzp’er? VERHOOG JE TARIEF. Nu1. De enige klanten die je zult verliezen, zijn degenen die met je werken omdat je zo lekker goedkoop bent. Maar dat verlies compenseer je makkelijk door je hogere tarief. En met beter betaald worden zal je zelfvertrouwen groeien. Wat weer extra uitstraalt dat je dat tarief waard bent.

Tijd is meer geld waard dan geld

Het toffe hieraan is bovendien dat je meer verdient in minder tijd. En tijd is meer geld waard dan geld, toch? Dubbel winst. Trouwens, klanten die bereid zijn meer te betalen zijn in mijn ervaring ook leukere klanten. Dus leukere opdrachten. Dus wordt je werk leuker. En je bent meestal automatisch beter in de dingen die je het leukst vindt. En je hebt per klant nu ook meer tijd, want je hoeft niet meer zoveel uren te verkopen voor hetzelfde geld. Je dienstverlening wordt dus meteen ook daadwerkelijk meer geld waard.

3 x zoveel vragen

Toen ik in 2006 begon als copywriter zonder aantoonbare opleiding of ervaring als copywriter, deed ik wat desk research naar tarieven. Een junior copywriter, wat ik in het beste geval feitelijk zou zijn, kwam niet hoger dan €35,- per uur. Een senior zat rond de €65,-. Ik realiseerde me dat ik wel op €35,- kon gaan zitten, maar dat ik dat met geen mogelijkheid omhoog zou kunnen krijgen, behalve misschien als een paar procent inflatiecorrectie. Dus zonder enige ervaring maar met een onwaarschijnlijk groot vertrouwen in mijn eigen talent besloot ik direct €65,- per uur te vragen. Voor de zekerheid vermeldde ik op mijn offertes wel dat ik de afspraak voor de briefing niet factureerde en dat het inclusief een correctieronde was. Er kwamen zelden correcties. Naarmate ik meer ervaring opdeed ging ik gewoon aan nieuwe opdrachtgevers €75,- per uur vragen. Automatisch werden mijn opdrachtgevers grotere organisaties die niet alleen meer budget hadden, maar ook vaker terugkerende opdrachten en grotere klussen. Na een paar jaar was ik verschoven van copywriter naar strateeg naar merkenbouwer en zat mijn tarief op €110,- per uur. Al waren de projecten inmiddels vaak van dermate grote omvang dat er helemaal niet meer gesproken werd over uurtarieven. Ik vroeg een fixed price bedrag voor het hele project. En wat ik vroeg was ik waard, daar werd niet aan getwijfeld, ook niet door mezelf. [Wel werd een keer een offerte geweigerd omdat hij te laag was, terwijl ik hem met schaamrood op mijn kaken had verstuurd in de veronderstelling dat ik veel te veel had gevraagd. De reactie was: “Je moet drie keer zoveel vragen, anders nemen ze je niet serieus”. Serieus.] Voor branding en later voor klussen als dagvoorzitter, interviewer of presentator vond ik het makkelijk relatief hoge tarieven te vragen. En toen ontdekte ik mijn purpose. Personal branding, met name voor studenten en pas afgestudeerden. Ineens ging ik van alles gratis doen. Wat eigenlijk raar is. Dat ene waarin wat ik belangrijk vind, mijn talenten en vaardigheden en kennis en ervaring, wat ik het allerliefst doe en waarin ik daadwerkelijk een verschil kan maken, samenkomen. Daarin schatte ik mezelf niet op waarde. Zorgde ik ervoor dat ik niet genoeg kon groeien. En dat zorgde er voor een groot deel voor dat ik belandde op het punt waar ik het Geldproject startte. Omdat ik nog maar nul euro had. Hoe bizar dat ik voor dingen waar ik op mijn sterfbed niet meer aan zal denken de waarde ervan vraag. En dat ik aan dat wat ik in het leven wil achterlaten en waarin ik me het meest kan onderscheiden geen waarde toeken. Niet in financiële zin althans. En daarmee in de perceptie van mijn afnemers in geen enkele zin. Want het idee is: “if you pay peanuts, you get monkeys”.

Nu heb ik een balans gevonden. Ik vraag wat ik waard ben. En zo lang ik blijf groeien in wat ik doe -en daar investeer ik actief en onophoudelijk in- ben ik ook steeds meer waard. Heeft de ander dat er niet voor over of word ik gevraagd voor iets waarbij ik denk dat ik niet genoeg waarde kan toevoegen, dan doe ik het niet [maar daarover later meer]. En omdat mijn missie in het onderwijs ligt, vraag ik daar minder. Wat ik me nu dus kan veroorloven.

De tips:

  • Schat jezelf op waarde. Verhoog je tarief. Minstens met tien procent, maar waarschijnlijk met veel meer.
  • Weet wat je diensten waard zijn. Weet wat ze opleveren.
  • Weet wat jij waard bent. Durf dat te vragen. [Als de ander vervolgens stil is, houd je bek. De ander gaat vanzelf weer praten. Als ze zeggen dat dat wel duur is, zeg ze dan dat wat je levert ook veel waard is. Leg desgewenst uit wat jou inhuren gaat opleveren. Is dat het ze niet waard, dan is dat oké. Trek je dan terug. [Volgende keer meer over de kracht van afwijzing].

1 [Ja, ik garandeer je dat je nu te weinig vraagt. En dat je geen idee hebt hoe weinig je daarvan onderaan de streep overhoudt. Maar daarover later meer.]

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*